შოთა რუსთაველის მეგობრობის თეორია
საკვანძო სიტყვები:
რუსთაველი, ვეფხისტყაოსანი, მეგობრობაანოტაცია
ბერტ ბეინენის სტატიაში წარმოდგენილია შოთა რუსთაველის "ვეფხისტყაოსანის" მეგობრობის კონცეფციის კვლევა. ავტორის აზრით, მეგობრობა ავთანდილსა და ტარიელს შორის პოემის მთავარი მამოძრავებელი ძალაა. ავთანდილი არისტოტელეს თეორიის მიხედვით "მეორე მე" ხდება ტარიელისთვის და საკუთარ თავზე იღებს მისი მიზნების განხორციელების ვალდებულებას.
ავტორი განიხილავს ტარიელის ტრანსფორმაციას: იგი იმპულსური "ცხოველური" აზროვნებიდან რაციონალურ "ადამიანურ" აზროვნებამდე მიდის. ეს ცვლილება ხდება მეგობრობისა და ავთანდილის გავლენის შედეგად - ტარიელი ავლენს დაგეგმვის უნარს და ნესტან-დარეჯანის გათავისუფლების უკეთეს გეგმასაც კი შეიმუშავებს.
ავტორი ასკვნის, რომ პოემა იწყება არისტოტელესეული მეგობრობის მოდელით, მაგრამ თანდათან თანამედროვე, კოლაბორაციულ ურთიერთობამდე მიდის, სადაც ორივე გმირი თანაბრად მონაწილეობს გადაწყვეტილებების მიღებაში.
ჩამოტვირთვები
გამოქვეყნებული
როგორ უნდა ციტირება
გამოცემა
სექცია
ლიცენზია
ეს ნამუშევარი ლიცენზირებულია Creative Commons Attribution-NoDerivatives 4.0 საერთაშორისო ლიცენზიით .
